چهارشنبه , سپتامبر 23 2020
خانه / سبک زندگی اهل بیت / در موقع مشورت، در موقع رأی‌گیری تعهّد می‌سپارید و در صحنه حاضر نیستید؛ چرا می‌گویید کاری که نمی‌کنید؟ تفسیر آیات آیت الله جوادی املی

در موقع مشورت، در موقع رأی‌گیری تعهّد می‌سپارید و در صحنه حاضر نیستید؛ چرا می‌گویید کاری که نمی‌کنید؟ تفسیر آیات آیت الله جوادی املی

حضرت ایت الله العظمی جوادی آملی

شفقنا-حضرت آیت الله العظمی جوادی املی نکاتی درباره تفسیر آیه “لِمَ تَقُولُونَ مَا لاَ تَفْعَلُونَ”بیان کرده است.
به گزارش مجله امام زمان به نقل شفقنا متن تفسیر این آیه ازقران بشرح زیر است:
سوره مبارکه «صف» که در مدینه نازل شد و ظاهراً این عَلم، عَلم بالغلبه است؛ لذا آن تفسیرهایی که قبل از هزار سال است، عنوان آن این است: «فی تفسیر سوره التی یذکر فیها الصف». برخی‌ها این سوره را سوره حواریین نام گذاشتند، آن هم عَلم بالغلبه است. نزد بعضی‌ها سوره عیسی(سلام الله علیه) است، آن هم علم بالغلبه است.

بعد از تسبیح الهی، فرمود: چرا حرفی می‌زنید که عمل نمی‌کنید؟ این آیه دو و سه، درباره این است که این خیلی نزد خدا غضب‌آور است، یاد شده. «مَقت» آن غضب شدید و بغض شدید است. سخن در این نیست که چرا انجام نمی‌دهید حرفی را که زدید؟ سخن در این نیست که چرا خُلف وعده می‌کنید؟ سخن در این نیست که چرا حرفی می‌زنید که پای آن نمی‌ایستید؟ نفرمود: «لم لا تفعلون ما قُلتُم» یا «تقولون»!

محور آیه دو و سه، این نیست که چرا انجام نمی‌دهید حرفی را که زدید؟ چرا عمل نمی‌کنید چیزی را که تعهّد کردید؟ محور این دو آیه این است که چرا حرفی می‌زنید که انجام نمی‌دهید؟ فرقشان چیست؟ در حال عادی انسان چیزی را فروخته و چیزی را خریده، حرفی زده و وعده‌ای داده، بعد عمل نمی‌کند؛ آن عمل مهم است.
می‌خواستی قول ندهی! می‌خواستی امضا نکنی! عمده آن عمل است که چرا به عهد خود عمل نمی‌کنید؟ چرا به امضای خود وفا نمی‌کنید و مانند آن. یک وقت حرفی می‌زنید که کار اساسی است من می‌خواهم برای جبهه و جنگ تصمیم بگیرم؛ شما حرفی می‌زنید آنها که آشنا نیستند وارد صحنه می‌شوند، آنها که آشنا هستند می‌گویند «من به الکفایه» هست، شما هم که موقع عمل نمی‌آیید، این جنگ می‌ماند.

اینجا خطر برای آن حرف زدن است؛ پیشنهادی می‌دهید، امضایی می‌کنید، تعهّدی می‌سپارید که صاحب نظر آنها که کاری از آنها برمی‌آید، می‌گویند «من به الکفایه» قیام کردند ما چرا حاضر بشویم؟ آنها که منتظر فرصت‌ هستند وارد صحنه می‌شوند. شما در روز عمل حضور پیدا نمی‌کنید، اینها که حاضر شدند کاری از اینها ساخته نیست، آن وقت جنگ می‌ماند؛ لذا محور اصلی آیه دو و سه که غضبِ شدید خدا را دارد این است که شما در موقع مشورت، در موقع رأی‌گیری تعهّد می‌سپارید و در صحنه حاضر نیستید.

چرا می‌گویید کاری که نمی‌کنید؟ نه اینکه چرا نمی‌کنید حرفی را که زدید. اگر کسی وعده داد و عمل نکرد، خُلف وعده اشکال دارد؛ حالا یا حرام است یا حضاضت دیگری دارد آنجا تمام نقص، متوجه عدم عمل است. صِرف قول دادن خیلی مهم نیست. می‌خواستید قول ندهید و کار مهمی هم نبود؛ اما یک وقت است در تصمیم و در رأی‌گیری و در مشورت جبهه، حرفی زدید، عده‌ای که کار از آنها ساخته است می‌گویند «من به الکفایه» قیام کرده از ما ساقط است. آنها که کار از آنها ساقط نیست وارد صحنه شدند، شما هم که نیامدید؛ لذا تمام خطر متوجه این گونه از حرف‌هاست: ﴿لِمَ تَقُولُونَ مَا لاَ تَفْعَلُونَ ٭ کَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لاَ تَفْعَلُونَ﴾، نه «أن لا تفعلوا ما قلتم»؛ لذا محور اصلی این است که آدم مواظب است در رأی‌گیری، در مشورت، در انتخاب کجا حرف بزند؟ کجا پیشنهاد بدهد؟ بعد وقتی جای حساس پیشنهاد داد، پای آن بایستد. غضب شدید را می‌گویند «مَقتْ». آیه دو این است، چرا می‌گویید کاری که انجام نمی‌دهید؟ نه اینکه چرا نمی‌کنید حرفی را که زدید! آن خُلف وعده مطلبی دیگر است، خُلف عهد مطلبی دیگر است.

انتهای پیام

fa.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | اینستاگرام | تلگرام



منبع : fa.shafaqna.com

قالب وردپرس

درباره‌ی javadesmaty

حتما ببینید

ببینید | تعامل لاریجانی با دولت بهتر بود یا قالیباف؟

معاون پارلمانی رئیس جمهور در گفتگو با برنامه پایش گفت: تعامل با آقای لاریجانی خیلی …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 − 4 =